Gedichten voor een wintermiddag

Deze gedichten lijken te ontstaan uit een winterlandschap in letterlijke en figuurlijke zin. Het landschap is echter geen dorre toendra. Meighan roept net zo goed een landschap op als dat hij het creëert, rijk aan beeldspraak, toespelingen en emotie, terwijl de dichter de pijn van ballingschap, de meditatie van de eenzame figuur, de warmte van gemeenschap met vrienden rond een 19e-eeuwse tavernehaard of aan een moderne dinertoonbank behandelt. De setting varieert van de hedendaagse stadsstraat tot eenzame bossen en weiden en strekt zich geografisch en thematisch uit tot de Russische steppe van de dichters wiens muziek dit boek beïnvloedde. Het lezen van "Gedichten voor een Wintermiddag" is het verkennen van een landschap dat de lezer tegelijkertijd mysterieus en vertrouwd zou moeten voorkomen, evenals opwindend.