De Hut aan het Einde van de Wereld

Een winnaar van de Best Book Awards 2024 voor Stedelijke Poëzie en finalist in zowel de categorieën Narratieve als Hedendaagse Poëzie, is THE CABIN AT THE END OF THE WORLD Douglas Cole's eerste poëziebundel die het prozagedicht verkent. Geïnspireerd door Charles Baudelaire, Octavio Paz, Claudia Rankine en James Wright, vertelt Cole een verhaal van de wereld in fragmentarische, droomachtige gedichten rijk aan muzikale taal die een mysterie behoudt dat lezers steeds weer terugbrengt om te zien wat er aan de rand van de pagina glinstert. Als de vinger die naar de maan wijst niet de maan is, dan zijn deze gedichten visioenen gesmeed in maanlicht. In klassieke Chinese Zen-schilderkunst is de natuur groot, de menselijke aanwezigheid vaak niet meer dan een klein hutje. In de Traditie van Bergen en Rivieren komt helderheid van visie meestal met een reis omhoog en uit de wereld van politieke intriges en oorlogvoering en kleinzieligheid. Een soortgelijke visie komt naar voren in de poëzie in The Cabin at the End of the World. Maar zoals de 12e-eeuwse Zen-dichter Ikkyu, ook bekend als Crazy Cloud, schrijft: men kan verlichting niet echt ervaren in afzondering. Het moet gebeuren in de wereld, in de kus van een geliefde, in een nacht van feestvreugde en drinken. Zo verkent THE CABIN AT THE END OF THE WORLD waarheid en schoonheid in de wereld van mensen en hun levens, en zelfs wanneer we de Bergen en Rivieren bereiken in het gedeelte getiteld "Windows of the Sea," zweven menselijke overblijfselen, buitenposten, graven en geesten nog steeds dicht onder de oppervlakte. Elke "ontsnapping" wordt direct geconfronteerd en opzij gezet. Hier in de wereld vinden we het paradijs.