Morpho didius Vlinder in een frame

Blauwe Morpho Vlinder PERU Gemaakt in Australië 20 cm x 25 cm zwart, schaduwbox lijst Veel Morpho-vlinders zijn gekleurd in metallic, glinsterende tinten blauw en groen. Deze kleuren zijn niet het resultaat van pigmentatie, maar zijn een voorbeeld van iriserende kleuren door structurele kleuring: de microscopische schubben die de vleugels van de Morpho bedekken, reflecteren invallend licht herhaaldelijk op opeenvolgende lagen, wat leidt tot interferentie-effecten die afhankelijk zijn van zowel de golflengte als de invalshoek/waarnemingshoek. Hierdoor variëren de geproduceerde kleuren met de kijkhoek, maar ze zijn eigenlijk verrassend uniform, mogelijk door de tetraëdrische (diamantachtige) structurele rangschikking van de schubben of diffractie van bovenliggende cellagen. Deze structuur kan worden vergeleken met een fotonisch kristal. De lamellaire structuur van hun vleugelschubben is bestudeerd als model in de ontwikkeling van biomimetische stoffen, verf zonder kleurstoffen en anti-vervalsingstechnologie die in valuta wordt gebruikt. Primaire bossen van de Amazone en Atlantische Oceaan. Ook aangepast om te broeden in een grote verscheidenheid aan andere beboste habitats, bijvoorbeeld de droge loofbossen van Nicaragua en secundaire bossen. Morpho's worden gevonden op hoogtes tussen zeeniveau en ongeveer 1400 m. Morpho's zijn dagactief, aangezien mannetjes 's ochtends patrouilleren langs de loop van bosbeken en rivieren. Ze zijn territoriaal en zullen elke rivaal achterna zitten. Morpho's leven meestal alleen, behalve in het paarseizoen. Het geslacht Morpho is eetbaar, maar sommige soorten zijn zeer sterke vliegers; vogels – zelfs soorten die gespecialiseerd zijn in het vangen van vlinders in de vlucht – vinden het erg moeilijk om ze te vangen. De opvallende blauwe kleuring die door de meeste Morpho-soorten wordt gedeeld, kan een geval van Mülleriaanse mimicry zijn, of kan 'achtervolgingsaposematisme' zijn. De oogvlekken op de onderkant van de vleugels van zowel mannetjes als vrouwtjes kunnen een vorm van automimicry zijn waarbij een vlek op het lichaam van een dier lijkt op een oog van een ander dier om potentiële roofdieren of prooisoorten te misleiden; om de aandacht van een roofdier af te leiden van de meest kwetsbare lichaamsdelen; of om te verschijnen als een oneetbaar of zelfs gevaarlijk dier. Predatoren zijn onder andere Koninklijke Vliegenvangers, Jacamars en andere insectenetende vogels, kikkers en hagedissen.