Meer bloemen door Susan L. Leary

Stille spanningen drijven deze collectie: de os die op ijs loopt en de stembox begraven in een weide, gerafelde vleugels grijpen naar de opwaartse luchtstroom. Leary biedt Meer Bloemen, ons dicht genoeg naar paradox, bewustzijn en de beperkende rollen die vrouwen moeten spelen, terwijl ze vraagt: "Wat, van dit alles, is heilig?" Maar deze gedichten maken een kaart naar een nieuw soort overleving, waarschuwend ons de zwerfkat niet te voeren, omdat "haar honger is wat haar in leven houdt." In de verte, belooft Leary, is de geur van een glorieuze parfum—ons wordt simpelweg gevraagd voorzichtig te zijn terwijl we vooruitgaan, om te onthouden "wat de bloemen hebben doorstaan, voordat ze bloemen waren." —Allison Adair, auteur van The Clearing Als boeken bloemen waren, onderscheidend en geweldig in hun schoonheid, heeft Susan L. Leary ons een boeket van wonderen gegeven. Meer Bloemen balanceert tussen fictie en onbeantwoorde liefde, de Schepper en de Moeder: meedogenloze en nauwgezette constructies allemaal. In deze collectie is meisjeschap een vuurproef, een kogel gericht op het hoofd, een meisje dat naar de scène van zichzelf kijkt, zichzelf dood tellend. Met lyrische behendigheid brullen Leary's gedichten in Meer Bloemen met beesten: de zwaan, de os, een vogel genaamd Ego, en in het midden van dit alles, de dierlijke vrouw die in zichzelf gevouwen is terwijl God toekijkt, onbewogen en ondoorgrondelijk als Zijn wonderen. Leary's spreker is een tweeling van die van W.B. Yeats, op zoek naar haar eigen gezicht en verlangend naar een wereld die niet wordt onderbroken door de illusoire veiligheid van het huwelijk en de maatschappelijke druk om kinderen te krijgen, meer meisjes die in het knekelhuis worden uitgebraakt. Leary's gedichten zijn donker; goed. Meisjeschap onderzoeken is leven in zijn inherente duisternis: veren getrokken uit de vleugels van vogels; moeders die zich verontschuldigen bij hun meisjes door gebroken spiegels; de hoofden van bloemen die laag hangen over hun gebroken nekken. –Kathryn Bratt-Pfotenhauer, auteur van Bad Animal Meer Bloemen is een viering van meisjeschap en vrouwelijkheid, rijkelijk complex, opgebouwd uit gelijke delen tederheid en felle overleving. Zoals "een meisje dat in en uit haar wondkostuum stapt," bevestigen Susan L. Leary's gedichten de vele manieren waarop we verdriet dragen en loslaten. Deze collectie is meesterlijk synergetisch, doordrenkt met precieze, echoënde beelden—dieren, bloemen, botten, messen—die zowel intensiveren als verrassen. Een wolvenmoeder voedt zich met bloemen, "het schuim van tulpen dat haar snuit bestuift;" een menselijke moeder wikkelt de stelen van seringen "alsof het de ledematen van engelen zijn." Lees dit boek voor zijn schoonheid, zijn wreedheid, en zijn moeizaam verworven, onthullende bloei. —Cynthia Marie Hoffman, auteur van Exploding Head