Japan Keramische Bloem Groene Vetplant

Ik had nooit gedacht dat ik ooit zou zwijmelen over een nepplant, maar hier was ik dan, compleet verliefd op een keramische bloem die leek alsof hij uit de verbeelding van een aangeschoten leprechaun was geplukt. Dit kleine groene wonder, dat zich voordeed als zowel bloem als vetplant, lag in mijn handpalm als een porseleinen belofte van eeuwige lente. "Het is badkamerwandkunst," verklaarde mijn zus, haar stem doordrenkt met de trots die meestal is voorbehouden aan het aankondigen van een Nobelprijswinst of een bijzonder succesvolle stoelgang. Ik draaide de kleine bedrieger om en onthulde een sleutelgat dat deze botanische charlatan transformeerde in een wandmontagewonder. "Dus je kunt deze chlorofylbedrieger echt ophangen?" mijmerde ik, terwijl ik me al voorstelde hoe mijn badkamer zou evolueren van een alledaagse wasruimte naar een waarachtig Eden van nepflora. Terwijl ze poëtisch sprak over de deugden van deze keramische creatie, werd ik meegesleept in een golf van tuinbouwhysterie. Dit was niet zomaar wanddecoratie; het was een revolutie tegen de tirannie van levende planten die water, zonlicht en constante emotionele geruststelling eisen. Tegen de tijd dat ze haar vurige betoog had beëindigd, was ik een bekeerling. Wie had gedacht dat het pad naar badkamerverfraaiing geplaveid kon worden met porseleinen bloempjes van zakformaat? Plotseling leken mijn kale muren minder op een leeg canvas en meer op een dorre woestenij die smeekte om de aanraking van deze betegelde verleidster.