Het probleem van de oude granen

Lang geleden in de Vruchtbare Halve Maan, toen de beschaving begon te ontstaan, kwamen granen van verschillende vormen, texturen en smaken uit de grond. Ze werden verbouwd, genoten en naar nieuwe locaties gebracht. Toen massaal geproduceerde hybride tarwe op de markt kwam, verdwenen ze vrijwel. Een heropleving van nieuwe boerderijen en een hernieuwde interesse hebben deze granen weer volledig teruggebracht. Oude granen worden zo genoemd omdat ze, in tegenstelling tot de huidige gewone tarwe, in de loop van millennia minimaal zijn veranderd. In dit nummer verkennen we deze granen door middel van profielen van Emmer Farro, Kamut, Eenkorn, Boekweit, Freekeh, Haver, Amarant, Sorghum, Gierst, Quinoa, Teff, Spelt en Rogge. Of het nu een zoet en zacht graan is dat goed geschikt is om te bakken, of een nootachtig, luchtig graan, perfect als basis voor een stevige salade, recepten zoals "Eenkorn Biscuits", "Boekweit Crêpes met Nutella", "Farro Salade met Geroosterde Pompoen, Geitenkaas en Geroosterde Pepitas", "Maple en Peer Gemberkoek Specerijentaart", en anderen, brengen hulde aan de sterke punten van elk graan. Een verhaal over een boerderij die granen verbouwt in harmonie met de omliggende natuur illustreert de natuurlijke veerkracht die oude zaden hebben. Een boer die samenwerkt met een zaadgeneticus aan het terugfokken spreekt over dit proces in een interview. Een warm nummer dat de verscheidenheid aan granen viert die ons sinds het begin van de landbouw hebben gediend, en de vele, heerlijke manieren waarop we ervan genieten.