Een Geschiedenis van de Franse Cinema (1970-1979)

Een Parijse café gehuld in sigarettenrook, een groep veertigers, tussen lachen en ruzies... In het collectieve onderbewustzijn zijn de films van Claude Sautet degenen die de Franse cinema van de jaren 70 het beste vertegenwoordigen. Maar iconische beelden ontbreken niet, en schetsen een rijke en contrasterende periode. Werken die vrolijk het schandaal opzoeken (Le Souffle au cœur, La Grande Bouffe, Les Valseuses...), anderen die ernstig de donkere uren van het verleden herzien (L’Aveu, R.A.S, Lacombe Lucien, Monsieur Klein...) of met verve de ontsporingen van het heden aan de kaak stellen (Dupont Lajoie, Le Dossier 51, L’Argent des autres...), de cinema van de jaren 70 navigeert tussen de utopie geërfd van na '68 en de desillusie geboren uit de economische crisis. Het decennium ziet vooral de opkomst van een nieuwe generatie filmmakers (Bertrand Blier, Bertrand Tavernier, André Téchiné, Alain Corneau, Jacques Doillon...) van acteurs en actrices (Gérard Depardieu, Patrick Dewaere, Miou-Miou, Isabelle Adjani...), volledig in lijn met hun tijd. En dan zijn er Truffaut, Pialat, Chabrol en zoveel anderen die van deze jaren 70 definitief een nieuwe gouden eeuw van de Franse cinema maken, tussen populaire cinema en veeleisende 7e kunst. Afwisselend muziek- en filmcriticus, auteur voor televisie en radioproducent, Denis Zorgniotti geeft nu les in filmgeschiedenis aan 3IS Nantes. Afgestudeerd in filmstudies en docent, Ulysse Lledo is filmcriticus. (Op een idee van Philippe Pallin)