Historia Eriki

Nawiedzająca prawdziwa historia kobiety, która jako dziecko została oszczędzona przed okropnościami Holocaustu, odpowiadająco zestawiona jest z ponuro fotorealistycznymi ilustracjami Roberto Innocentiego. Recenzje „Moja matka wyrzuciła mnie z pociągu.” Żydowska kobieta w dzisiejszych Niemczech opowiada, jak jako niemowlę przeżyła Holocaust, gdy w 1944 roku została wyrzucona z pociągu zmierzającego do obozów i została przygarnięta oraz wychowana przez wiejską kobietę. Ocalała wyobraża sobie swoich rodziców w getcie i podczas transportu. Czy trzymali ją blisko i całowali, zanim wyrzucili, aby ocalić jej życie? Innocenti, który zilustrował książkę o Holocaustcie Rose Blanche (1991), ukazuje ten horror w zadziwiająco szczegółowych, fotograficznych ilustracjach z nakładką surrealistycznych obrazów: mały wózek dziecięcy stoi na peronie, gdy Żydów ładuje się do bydlęcych wagonów; owinięte w jaskrawy róż niemowlę leci przez powietrze, gdy pociąg pędzi przez sielskie krajobrazy. Czyste, drobne detale dramatyzują zarówno kruchość, jak i wytrwałość niemowlęcej ocalałej, a także dziwny spokój „normalnego” świata. Czy historia kobiety jest prawdziwa? Doświadczenie to z pewnością znane jest z relacji o podobnych przypadkach z udziałem niektórych niemowląt. – Hazel Rochman, Booklist, listopad 2003 „Urodziłam się gdzieś w 1944 roku. Nie znam daty mojego urodzenia. Nie znam mojego imienia przy urodzeniu. Nie wiem, w jakim mieście ani kraju się urodziłam” — mówi narratorka i protagonistka Erika, wprowadzając swoją niezwykłą historię z czasów Holocaustu. Składa ona powściągliwe przypuszczenia na temat prześladowań i wysiedlenia rodziców z ich domu oraz ostatecznego umieszczenia ich w wagonie kolejowym zmierzającym do obozu koncentracyjnego, gdzie rozgrywa się pierwsza część jej znanej historii: „Moja matka wyrzuciła mnie z pociągu.” Ktoś zabiera zawinięte niemowlę do kobiety, która ryzykuje, by zostać jego matką zastępczą, nadając mu imię i wychowując je jak swoje. Erika zawarła kochające małżeństwo i założyła szczęśliwą rodzinę z dziećmi i wnukami, i „Dziś moje drzewo znów ma korzenie.” Misternie dopracowany tekst ma oszczędną liryczność, porusza się z powściągliwą godnością od otwierającej noty autorki, która opisuje spotkanie Vander Zee z Eriką i wprowadza jej historię, przez mierzone opisy wyobrażonej przeszłości Eriki, aż po ciche zwycięstwo jej przetrwania i kwitnącego życia rodzinnego. Portrety wiejskiej rzeczywistości wojennej autorstwa Innocentiego odwodnione są z kolorów aż dominuje dymny szary, co czyni je niemal monochromatycznymi, podkreślając ich fotorealistyczną jakość i tonalnie współgrając z tekstem; okazjonalne detale, takie jak żółte gwiazdy na bezimiennych podróżnych czy różowe zawiniątko z niemowlęciem Eriką, zostały zaznaczone stonowanym kolorem.