Over Bluebell Petite

Waar de kinderlijke verbeelding bloeit Bluebell begon lang voordat het een naam had. Als kind groeide ik op met een bos als mijn achtertuin — een plek die minder als bomen en aarde aanvoelde en meer als een betoverd woud. Ik bracht uren door onder de takken, ervan overtuigd dat elk geritsel een geheim bevatte en elke open plek een deur naar iets magisch was. Het bos was waar mijn verbeelding vrij leefde. Elke gevallen tak werd een toverstok, elke zonnestraal een podium, elke blauwe klokjesbloem een kleine schat. Jaren later, toen mijn dochter Rose zich begon te verkleden in mijn kleren, zag ik diezelfde vonk in haar. De manier waarop ze draaide, de manier waarop ze sprak in haar zachte "zeemeerminnenstem", de manier waarop ze in een fee veranderde met niets meer dan een lint of een strik — het bracht al die jeugdherinneringen terug. Haar zien spelen herinnerde me eraan hoe krachtig verbeelding is, en hoe de kleinste dingen een kind buitengewoon kunnen laten voelen.Lees hun verhaal