O williot
Jak i dlaczego założyłem Williot? Drogi dziadku: Wiem, że nigdy nie otrzymasz tego listu, wiem, że już nigdy — poza moimi wspomnieniami — nie pójdę z tobą na ryby nad rzekę, tam, w tym zakolu pod wierzbami z tamtymi starymi drewnianymi wędkami, i też wiem, że Williot nie będzie węszył nor, biegając po trawie. Ty, Williot, twoje stare trampki i ten blond chłopiec, który otwierał oczy na świat, zachwycony pięknem tego, co widział. Wiem to, a jednak piszę te słowa, by powiedzieć ci gdziekolwiek jesteś, że wreszcie dotrzymałem obietnicy uczczenia twojej pamięci tym, co w moim dzieciństwie najlepiej mówiło o tobie; twoimi starymi trampkami studenta stypendysty w Oksfordzie i Williotem, psem, który wiernie towarzyszył ci aż do śmierci. Przez Williota wyrażam tamte emocje, może najbardziej prawdziwe, jakie człowiek może poczuć: satysfakcję z rzeczy dobrze wykonanych, tak jak robiono je dawniej, ręcznie, oraz dumę z stworzenia marki odpowiedniej dla ludzi tak wymagających, niezależnych i być może tak bohemskich, jakim byłeś ty, dziadku. Nigdy nie będę ci w stanie wystarczająco podziękować za to, że przekazałeś mi prostotę i szczerość swojego życia oraz bezwarunkową miłość do przyrody i zwierząt. Jestem szczęśliwy, że mogę zrealizować to marzenie ku twojej pamięci.
